Een Liefdesbrief aan Singapore7 min read

In de eerste plaats wil ik sorry zeggen dat ik je voor lief heb genomen.

Ik had je dit al lang geleden moeten vertellen, maar pas als ik kilometers verderop ben, begin ik je echt te missen. Dat gebeurt altijd. We missen en verlangen naar de dingen wanneer ze al weg zijn of langzaam uit ons leven verdwijnen.

Diep van binnen weet ik dat dit gevoel tijdelijk is, want ik kom weer terug.

Ik werd verleid door de reislust en vertrok naar verre oorden. Alles zag er rooskleuriger uit en ik ging constant op pad, om de wereld te verkennen. Het gras is altijd groener aan de overkant, toch? Maar nu ik eindelijk aan de andere kant ben, voelt het toch heel anders.

Of komt het omdat de heimwee eindelijk een route naar mijn hart heeft gevonden?

Een rollercoaster van emoties

Ik ben momenteel in Japan en vervul mijn dromen over wonen en werken in het buitenland. Ik heb een soort rollercoster van emoties meegemaakt sinds ik hier woon. Maar is dat niet een essentieel onderdeel van het leven: het navigeren van de ups en downs?

Natuurlijk zijn er momenten wanneer ik op wil geven, momenten wanneer ik twijfel aan mijn keuzes en toekomstplannen. Maar ik blijf ook geloven dat ik er heus wel kom als ik mezelf meer tijd geef. Het voelt alsof er een soort onoverkomelijke ontevredenheid blijft opduiken. Het dwingt me om constant uit mijn comfort zone te stappen. Het moedigt me aan om te groeien en om uitdagingen het hoofd te bieden.

Ik werd verleid door de reislust en vertrok naar verre oorden. Het gras is altijd groener aan de overkant, toch? Maar nu ik eindelijk aan de andere kant ben, voelt het toch heel anders.

Ik haat het om dit toe te geven, maar de taalbarrière hier in Japan is een enorm obstakel voor mij. Ik voelde me in het begin een volkomen analfabeet. Maar na alle tijd die ik heb besteed aan het proberen te begrijpen van de alledaagse gesprekken, besef ik eindelijk dat je me vanaf de kleuterschool een gigantische voorsprong hebt gegeven door mij de Chinese taal aan te leren.

Het beste van beide werelden

Ik moet bekennen Chinees leren op school een hele opgave was. Tweetalig onderwijs kreeg terrein vanwege een steeds meer geglobaliseerde wereld. Wat me motiveerde om door te gaan, was de spellingstest waarvoor ik gouden sterren en stickers kon verdienen. Kort na mijn junior college dagen liet ik het spreken en schrijven van Chinees volledig vallen. Nu, telkens wanneer ik het spreek, komt de taal in gebroken fragmenten tevoorschijn, wat me altijd zó in verlegenheid brengt. Ik zou willen dat ik beter was. Ik zal weer beter worden. Dat beloof ik aan jou.

Bedankt dat je me twee talen hebt gegeven waarmee ik mocht opgroeien. Ik weet nu hoe waardevol talen zijn, vooral nu ik Japans aan het leren ben. Ik ben beter aan het worden. Ik zit nog niet eens op een middelmatig niveau, maar ik zal eraan blijven werken.

Bedankt dat je me twee talen hebt gegeven. Door meerdere talen te spreken heb ik mensen uit verschillende landen en geloofssystemen kunnen spreken. Ze helpen me ruimdenkend te zijn en te blijven.

Door meerdere talen te spreken heb ik mensen uit verschillende landen en geloofssystemen kunnen spreken. Ze helpen me ruimdenkend te zijn en te blijven. Ik heb een schat aan vocabulaire waarmee ik mezelf kan uitdrukken. Bedankt dat je me het beste van beide taalwerelden hebt gegeven – Engels en Chinees.

Vlaggetjes tijdens de National Day viering in 2015

Speaking Singlish

Ik hou zo van hoe uniek we zijn met ons Singlish, onze trots, vreugde en identiteit, hoewel sommige mensen het moeilijk vinden om ons te begrijpen met alle lah’s, lor’s en leh’s. Ik weet niet eens waarom we ze gebruiken, of hoe en wanneer we ermee zijn begonnen. Maar ik ben dol op onze gesprekken en hoe we ze met Singlish accentueren.

Ik waardeer hoe makkelijk we naar een andere taal kunnen schakelen wanneer we dat willen, vooral wanneer er situaties zijn die beter en nauwkeuriger kunnen worden uitgedrukt met Singlish.

Maar ik moet je iets zeggen. Je onderwijssysteem is ongetwijfeld stressvol. De concurrentie is intens. Meritocratie is als een motor die blijft brommen en mensen beloont op basis van academische verdiensten. Het gevolg is dat je onvermijdelijk mensen achterlaat. Sommige vallen weg, door de spleten van het systeem.

Ik zou willen dat je begreep hoe cruciaal sociale vangnetten zijn en ik ben blij dat er al enkele bestaan. Vooruitkijkend hoop ik dat we meer tijd kunnen besteden aan het welzijn van mensen in plaats van mensen aan te moedigen om meedogenloos papieren kwalificaties na te blijven jagen.

Keyboard Warriors en Klaag Koningen

Als klein landje zijn mensen onze belangrijkste bron. Onze levens en onze vreugde is wat écht kostbaar is. Aan het einde van de dag willen we simpelweg gehoord worden, begrepen worden. We willen op iemand kunnen steunen die we vertrouwen, iemand die in ons gelooft.

Wij Singaporeans stellen vraagtekens bij bestaande systemen en de frustrerende hiërarchieën in de bureaucratie. We klagen in de hoop dat we de samenleving kunnen verbeteren. Daarmee hebben we misschien de titels van ‘Complain Kings’ and Queens verdiend en misschien zijn we ’te vocaal’. Maar het enige dat we willen is dat onze ideeën en opvattingen worden erkend, zelfs als ze niet meteen worden geaccepteerd.

Wij Singaporeans stellen vraagtekens bij bestaande systemen en de frustrerende hiërarchieën in de bureaucratie. We klagen in de hoop dat we de samenleving kunnen verbeteren.

Er zijn ‘keyboard warriors’ op sociale media, maar ook de vocale jeugd, de minderheid, en de grassroots activisten laten zich horen. Laten we ook het vrijwilligerscorps niet vergeten dat zijn helpende handen op alle mogelijke manieren heeft aangeboden. Bedankt dat je de tijd hebt genomen om bij te dragen aan onze samenleving. Bedankt dat je de minderbedeelden een stem in onze community hebt gegeven. Je hebt geen idee hoe hartverwarmend het is om te zien dat de sociale dienstensector langzaam terrein wint.

Achteraf heimwee

Achteraf zou ik willen dat ik meer tijd had vrijgemaakt om vrijwilligerswerk te doen in Singapore. Maar de lesplanning en de bergen papierwerk en huiswerkopdrachten slurpten elk weekend mijn tijd op. Smoesjes, ik weet het. Ik had mijn tijd beter moeten gebruiken.

Ik gooide de handdoek in de ring en nam ontslag, terwijl ik er van genoot om mijn studenten te zien groeien. Ze hebben me geleerd wat het écht betekent om leraar te zijn. Ik denk graag terug aan hun ondeugende streken. Achteraf kunnen we allemaal lachen om die rare streken.

Ontslag. Het was misschien een egocentrische beslissing, een daad van subtiel verzet tegen een systeem waar ik geleidelijk aan het vertrouwen in verloor.

Maar ik hou nog steeds van je. En omdat ik van je hou, wil ik dat je jezelf verbetert. Ik hoop dat ik je daarmee in de toekomst kan helpen.

De Singaporese Smeltkroes

Ik ben zo trots dat je een smeltkroes van culturen bent en ik zal nooit genoeg krijgen van de overvloed aan gerechten. Onlangs werd ik eraan herinnerd hoeveel geluk ik heb gehad, om in Singapore geboren en getogen te zijn. Dat kwam door een e-mailuitwisseling met een kennis uit Amerika die plannen heeft gemaakt om je deze zomer te bezoeken.

Alleen de gedachte aan het eten in Singapore levert een eindeloze lijst aanbevelingen op, maar ook een sterk verlangen naar het zelfgemaakte eten van Gram en de kopitiams (coffeeshops) met hun vele eetstalletjes. Een Duitse vriendin noemde deze kraampjes bij het Chinatown Complex Food Center ‘garage-keukens’ toen ze langs kwam voor een bezoek. Dat woord is me sindsien bijgebleven – hoe passend!

Het zelfgemaakte eten van mijn lieve Gram voor het jaarlijkse Lunar New Year reüniediner

Onlangs ontmoette ik een uitwisselingsstudent uit Hainan in het Kamigata Ukiyo-e Museum in Osaka, die vroeg naar de Hainanese rijst met kip in Singapore. Dat is mijn lievelingsmaaltje. Van de gedachte kreeg ik spontaan honger.

Uit het oog, maar niet uit het hart

Het begint me te dagen dat hoe verder weg ik ga, hoe meer mijn waardering voor jou blijft groeien. Ik herinner me alles wat ik heb achtergelaten – alles dat ik als vanzelfsprekend heb beschouwd: de mensen en plekken die ik lief heb gehad en mis.

Ik hoop dat ik niet te laat ben om dit te zeggen, maar ik koester de mensen die aan mijn zijde zijn geweest. Ze zijn thuis bij jou. Nu besef ik hoe belangrijk alle steun en zorg is geweest. Dat heeft me in staat gesteld om zo ver te kunnen gaan waar ik nu sta.

Onze eerste huizen, zoals onze eerste liefdes, zijn altijd de sterkste herinneringen. Die claimen voor altijd een plekje in ons hart.

Het is niet dat Japan niet ’thuis’ is, maar o nze eerste huizen, zoals onze eerste liefdes en ervaringen, zijn altijd de sterkste herinneringen. Die claimen voor altijd een plekje in ons hart.

Bedankt Singapore, dat je de wereld aan mij liet zien toen ik opgroeide. Maar ik moet nu blijven zoeken, meer van de wereld zien en mijn horizon verbreden om te blijven groeien. Er zijn zoveel meer ervaringen te verzamelen en ontmoetingen om te begrijpen. Als ik mijn pad blijf volgen en nieuwe wegen bewandel leer ik mijn levenslessen.

Dus wacht op mij, oké?

Ik mis je.

Ik houd van jou.

Ik houd zoveel van jou.

Liefs uit Japan

Het Liefdesbrief Project

Love Letter Project

Het Globonaut Liefdesbrief Project is opgezet door een internationaal team. We onderzoeken de fascinerende relatie tussen steden en mensen. Hoe laten mensen een stad tot leven komen, en hoe wordt een stad deel van onze persoonlijke identiteit? Het project is bovenal een viering van sterke lokale banden in een globaliserende wereld, met de veronderstelling dat lokaal en globaal niet altijd tegenovergestelde termen zijn.

Like

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.