Ik houd het niet vol: het leven als Generatie ‘Alles’7 min read

Ik herinner me nog levendig hoe hard ik bij mijn moeder zat te huilen. Ik was veertien en moest een slaapfeestje overslaan. Een van mijn beste vriendinnen van toen snapte er niks van: ze kon echt niet begrijpen waarom ik zo nodig elk weekend huiswerk moest maken.

Dat was een pijnlijk moment. Gewoonlijk waren mijn vriendinnen namelijk heel begripvol als het om mijn schoolinzet ging. Het dilemma verscheurde me. Enerzijds wilde ik het slaapfeestje echt niet missen. Anderzijds had ik de week erna wél een belangrijke toets die veel voor me betekende. Mijn moeder stelde uiteindelijk voor dat ik wel naar het feestje zou gaan maar dat zij me vervolgens rond middernacht zou oppikken, zodat ik thuis kon slapen en zondag fris en ontspannen aan mijn schoolwerk kon beginnen.

FOMO

Nu ik wat ouder ben, realiseer ik me dat ik op dat moment één van mijn eerst ervaringen had met FOMO [Fear Of Missing Out]: de angst om dingen te missen. Ik was doodsbang om mijn vrienden teleur te stellen en wilde de lol niet mislopen. Altijd wilde ik meer doen dan mijn agenda en energie toestonden.

Ik had (en heb nog steeds) tijd voor mezelf nodig na een lange week om weer tot mezelf te komen. Dat betekende dat ik vanaf jongs af aan moest leren om nee te zeggen tegen feestjes of rondhangen met vrienden. Maar ook al had ik hier al jong rekening mee te houden, het leek me maar nooit makkelijker af te gaan.

Foto: Maryse Carbo

Toen ik van een kleine provinciestad naar Amsterdam verhuisde voor mijn studie, ging FOMO voor mij in een hogere versnelling. Tegen de tijd dat ik negentien was, werd een hoop van mijn aandacht  weggezogen door sociale media, net zoals bij de mensen om me heen. Facebook, Instagram, Tumblr en ook Youtube waren maar één klik op mijn telefoon bij me vandaan.

Toen ik van een kleine provinciestad naar Amsterdam verhuisde, ging mijn FOMO in een hogere versnelling. Ik kon het niet meer bijhouden. Onze generatie moet vaker het gesprek aangaan over leren omgaan met overstimulatie.

En met het verhuizen naar een veel grotere stad namen ook mijn opties enorm toe. Word ik lid van een studentenvereniging? Ben ik al bij dat hippe restaurant geweest? Sluit ik wel of niet aan bij dat evenement? Alles werd een mogelijkheid en ik moest steeds meer beslissingen nemen over hoe ik mijn tijd wilde besteden dan ooit tevoren.

Dat gaf me (en geeft me soms nog steeds) een enorm gevoel van overweldigd zijn. Ik voel de druk van mijzelf en anderen om alles te hebben en alles te doen.

Maar ik voel me klaar om dat nu eens ter sprake te brengen. Ik wil dat we het gesprek gaan voeren over het leven in een wereld vol overstimulatie, een overschot aan keuzes en de consequentie daarvan: het gevoel volledig verantwoordelijk te zijn voor je eigen geluk.

Generatie Alles

In de wereld van vandaag is er altijd iets geweldigs wat je zult missen. Ik mis elke dag toffe dingen. Of het nu dat ene feestje is waar ik niet bij was of die fantastische film die ik niet keek en er dus niet met mijn vrienden over kon meepraten.

De moderne wereld overvoert ons met eindeloze input. Er is het nieuws, geweldige podcasts, de nieuwste hippe tv-programma’s en mijn boekenplanken die ontploffen van de verhalen die ik nog zo graag wil lezen. En vergeet natuurlijk niet dat geweldige artikel over de EU dat een vriendin doorstuurde.

In deze snelle en geglobaliseerde wereld waarin we nu leven is er altijd wel wat te doen of ervaren. En de meesten van ons zijn zich ook goed bewust van al die mogelijkheden. Ik voel me constant overweldigd door alles wat ik bij moet houden.

Ja, ik weet het: ik ben onderdeel van deze Generatie Alles, oftewel Generation have-it-all . Maar wat als ik niet weet hoe ik met dat ‘Alles’ moet omgaan?

Foto: Maryse Carbo

What is genoeg?

Ik zie vrienden die op Instagram posten over hun studentenvereniging en vraag me af of ik dat typische studentenleven niet misloop. Ik zie anderen een semester in het buitenland studeren en zie vrienden die de wereld over reizen. Op Youtube zie ik mensen van mijn eigen leeftijd (of zelfs jonger) die vlogwaardige levens hebben en vraag me af waarom ik geen speciale poeders in mijn smoothie gooi zoals zij.

En het is niet alleen de angst om dingen mis te lopen. Het is vooral de angst om niet goed genoeg te zijn omdát ik dingen misloop. Want ik móet dingen mislopen. Ik heb mijn rust nodig, tijd alleen, anders raak ik opgebrand. Maar hoe manage ik die constante stroom van mogelijkheden, al die gedachten van hoe het geweest had kunnen zijn?

Wat er al is loop ik mis, omdat ik zo druk pieker over wat ik mis. Hoe ga ik om met al die gedachten over hoe het geweest had kunnen zijn?

Alle mogelijkheden in de wereld hebben, is fantastisch, maar het zorgt er ook voor dat ik gefocust ben op wat ik mis. Hierdoor heb ik de neiging minder stil te staan bij de dingen die ik wél doe en heb.

Het resultaat is dat ook wat ik wél heb me ontgaat, omdat ik zo druk pieker over wat ik heb misgelopen. Dat gevoel niet genoeg te zijn, te doen of te hebben, zit op één of andere manier diep ingebakken in onze generatie en maatschappij.

Ingebeelde gemeenschappen

Tijdens mijn studie leerde ik dat mensen in staat zijn om ongeveer vijftig mensen te kennen op persoonlijk niveau. Als een gemeenschap groter wordt dan die vijftig, wordt het een ingebeelde gemeenschap. Dit betekent dat je niet iedereen persoonlijk kent, maar wel met zijn allen iets deelt dat je een deel van dezelfde gemeenschap maakt. Dat kan nationaliteit zijn maar ook etniciteit, religie of taal.

Ik volg op dit moment zo’n 90 tot 100 accounts op sociale media. Dat betekent dat wanneer ik door mijn nieuwspagina scroll, ik dubbel zoveel mensen probeer bij te benen als waar mijn geest op is gebouwd. Dat is dus nogal veel… en dan is dat alleen nog maar op Instagram.

Mensen zijn in staat om ongeveer 50 mensen te kennen op persoonlijk niveau. Als je zo’n 100 accounts volgt op sociale media, probeer je dus meer dan het dubbele bij te benen dan waar je geest voor is gebouwd.

Want laten we even eerlijk zijn: we willen ook in contact blijven met onze familie, het laatste globale nieuws bijhouden en persoonlijke updates horen van mensen die niet aan sociale media doen. Dat is nogal wat om bij te houden. En als iemand die zich makkelijk overspoeld voelt, ben ik tot de conclusie gekomen dat ik er gewoon niet toe in staat ben. En dat is oké, dat moet oké zijn.

Ik wil alles zijn

De verwachtingen van anderen trekken me naar beneden. Het is moeilijk om onderscheid te maken tussen wat ik wíl en wat ik denk dat ik zou moeten willen. Ik vraag me af hoeveel anderen daadwerkelijk van me verwachten. Hoeveel van die druk leg ik mezelf op?

Ik voel constant de druk om te voldoen aan dit ideale zelfbeeld: een fitte, gezonde, extraverte, durfachtige, wijze en gebalanceerde jonge vrouw. Ik wil alles zijn, zodat iedereen me leuk vindt. Maar het is zowel onrealistisch als schadelijk om dit van mezelf te verwachten.

De dominante ideologie in deze moderne westerse wereld is dat we alles kunnen hebben en alles kunnen zijn zolang we er maar hard genoeg voor werken. Dat idee maakt ons persoonlijk verantwoordelijk voor ons eigen geluk. We geloven dat we toegang hebben tot elke kans en dat het dus slechts een kwestie is van onze dromen waarmaken.

Het zorgt voor keuzestress. Je weegt elke optie eindeloos af op zoek naar de perfecte beslissing. Op zoek naar dat éne wat jou gelukkig zal maken. Maar hoe is het mogelijk om een goede keuze te maken met zo oneindig veel opties?

A couple stands on the right at a platform overlooking a rivier and some builings in front of it. She is pointing with her right finger in the distance. (Een koppel staat op een uitkijkpunt boven enkele gebouwen en een rivier. De vrouw wijst in de verte.)
Foto: Maryse Carbo

Verlamd door keuzes

Ik bevind me nu op het punt, na drie jaar op de universiteit, dat ik keuzes moet maken over mijn toekomst. En ook al hoeven deze keuzes nog niet de rest van mijn leven te definiëren, ze zullen wel impact hebben op mijn leven.

Hoe maak ik die beslissing als het allemaal zo belangrijk voelt? Ik voel me verlamd door alle keuzes die mijn toekomst zullen bepalen. Het voelt zo zwaar. Er is geen perfecte keuze, maar toch zoek ik daar wel wanhopig naar.

Ik realiseer me dat ik nooit de vaardigheden heb geleerd om om te gaan met deze overweldigende wereld met zoveel keuzes. Langzaam, stukje bij beetje, leer ik perfectie los te laten. Er bestaat geen perfecte keuze. En ook het perfecte leven bestaat niet. Alles doen kan niet. Alles wat je kunt doen, is de moed hebben om een keuze te maken en je te laten verrassen door en te leven met hoe het uitpakt.

Ik weet zeker dat ik hier niet de enige in ben. En daarom wil ik mezelf en iedere lezer die zich hierin herkent een vraag stellen: Hoe kunnen we leren om te voelen dat we meer dan genoeg zijn in een wereld waarin het onmogelijk is om bij te blijven? Wat zijn de praktische stappen die we kunnen nemen om te omarmen dat bijblijven onmogelijk is?

Laten we leren hoe we onze angst om dingen mis te lopen los te kunnen loslaten. Zodat we kunnen genieten van wat we op dit moment wél hebben.

Dit artikel is vertaald door Marijke van der Waard.

Like

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.